9 przepisów na nakeda – wielki test porównawczy 2021 [Z900, F 900 R, MT-09, Trident, Monster, GSX-S 750, Duke 890 R, 752S, Tuono 660]

Uniwersalność

Nakedy to takie motocykle do wszystkiego. Jeżeli chcesz, musisz, możesz mieć tylko jeden motocykl, to możesz się zastanawiać, według mnie nad dwoma segmentami: turystyczne enduro czy naked. Nad advenczurami rozmyślaliśmy rok temu, teraz czas na nakedy!

Trident, jako spokojny motocykl, idealny jest do jazdy po mieście, powtarzam tu do znudzenia, ale jest idealny – w dzisiejszych czasach, popartych elektroniką, trybami jazdy, abs-em, etc., jako pierwszy poważny motocykl. Trident jest archetypem motocykla, sprzętem, którym można jeździć po mieście, w bliskie i dalsze trasy, a także wjechać na tor. Tak, na tor – ja wjechałem i bawiłem się całkiem nieźle, zresztą zobaczcie sami:

Czy to nie znaczy, że sprzęt ten jest naprawdę uniwersalny?

Benelli 752 mniej się nadaje na tor, o czym może zaświadczyć jeden niedoszły mistrz świata… A tak na poważnie, to jest to zgrabny motocykl, którego głównym zadaniem jest jazda po mieście i na krótszych dystansach. Ani moc, ani pozycja, ani brak jakiejkolwiek osłony aerodynamicznej nie predestynują go do dalekich wojaży. Czy jest uniwersalny? Średnio…

Kozacki wygląd to nie wszystko. Sprzęt ten też nieźle sobie daje radę na torach wyścigowych, jest bardzo wygodny. Czy pojechałbym nim na wakacje? Myślę, że bez problemu. Czy z pasażerką? Myślę, że nie…

Jeżeli miałbym określać motocykle BMW, to prawie zawsze Niemcom wychodzi kompromis. Mniejszy większy, ale jakiś zawsze. Oni nawet do superbike’a M 1000 RR zamontowali tempomat, to o czym my tu rozmawiamy… Z takim doświadczeniem w uśrednianiu wszystkiego musieli dojść do perfekcji. Tak też się stało w przypadku BMW F 900 R, w którym ciężko doszukać się słabych stron. Wszystko ma na miejscu, jest wystarczająco wygodny w trasę, całkiem nieźle radzi sobie w mieście, jego zawieszenie jest wzorem komfortu, a bardzo przyjazna elektronika pozwala się z nim bardzo szybko zaprzyjaźnić.

Nie, nie i jeszcze raz nie. To nie jest uniwersalny naked. To jest sportowy naked. Jego przeznaczeniem jest tor wyścigowy, a gdy się go ładnie poprosi, wykona też inne zadania. Ale podczas spokojnej jazdy ten motocykl się męczy, rwie się do przodu, chce, by manetka była odwinięta do końca. To bezkompromisowe dziedzictwo RSV4, którego pół serca bije w Tuono.

Tak, w tym sprzęcie drzemie uniwersalność. Mógłby być moim jednym, jedynym motocyklem. Fakt, pewnie skrzywdziłbym go jakąś owiewką, ale dałbym radę nim śmigać i na co dzień, i na dalsze wyjazdy, i się powygłupiać, i pojechać na tor. Przemawia za tym pozycja za kierownicą, prowadzenie w winklu, dobre heble, wystarczająca moc silnika, a także kontrola trakcji, którą mogę wyłączyć jednym przyciskiem – także w czasie jazdy.

Czy MT-09 zasługuje na miano motocykla uniwersalnego? Myślę, że trochę tak, ale na pewno jest przegięta trochę w stronę osiągów i czerpania frajdy z jazdy. Tylne siedzenie raczej nie sprzyja przejażdżkom we dwoje.

Duży, stabilny, o niebagatelnej mocy i momencie obrotowym. Mini owiewka, ale jednak owiewka. Dosyć słaba miejscówka dla pasażerki, ale… nie można mieć wszystkiego w tej kategorii. Kawasaki Z900 na pewno jest motocyklem kompletnym, ale czy uniwersalnym? Myślę, że zdecydowanie tak.

KTM to wyścigowy koń. Można mu założyć chomąto i spróbować orać nim pole, ale gorąca krew, a raczej benzyna, płynąca w jego trzewiach, raczej nie pozwoli na dłuższy tego typu eksperyment. Można powiedzieć, że opis Aprilii jota w jotę pasuje również do sportowego Duke R, którego twórcy przezwali Skalpelem… Zatem to pierwsza cecha, która nie wywindowała tego świetnego motocykla na nasze podium w tej kategorii.

Jury zawyrokowało:

1. BMW F 900 R
2. Kawasaki Z900
3. Suzuki GSX-S 750

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się nim!