9 przepisów na nakeda – wielki test porównawczy 2021 [Z900, F 900 R, MT-09, Trident, Monster, GSX-S 750, Duke 890 R, 752S, Tuono 660]

W zakręcie

Może i nakedy są motocyklami do wszystkiego, ale nie można im odmówić tej żyłki do sportu, która drzemie praktycznie w każdym z nich… Tutaj można byłoby podzielić naszych zawodników na trzy grupy.

Pierwsza z nich, do której bez wątpienia należy Aprilia Tuono, Ducati Monster i KTM 890 Duke R, to motocykle, w które powstały by bawić swoich właścicieli – także na torach wyścigowych.

Aprilia na drodze, w ruchu miejskim jest po prostu nerwowa. Jej silnik rwie się do jazdy, chce działać jak dwusuw – albo zamykasz manetkę i nie jedziesz, albo otwierasz na maksa i dajesz odetchnąć cylindrom pełnią mocy… Nerwowo też jest na kierownicy. Przy większych prękościach Apka ma tendencję do shimmy i choć nikt nie doznał tego nieprzyjemnego zjawiska podczas całych testów, to jednak mieliśmy wrażenie lekkości przodu i chęci do trzepotania kierownicą. Shimmy byłoby tylko kwestią czasu, dlatego dziwi brak amortyzatora skrętu. Za to w zakręcie motocykl prowadzi się jak po sznurku. Jest lekki (183 kg), dzięki temu mamy nad nim pełną kontrolę. Zawieszenie „wyrabia” i sportowa jazda po winklach tym sprzętem należy do wielkich przyjemności.

Ducati Monster 950 na rok 2021 to najbardziej sportowy i najlżejszy Monster w historii. Czy plan inżynierów, na stworzenie sportowego motocykla, czyli powrotu do korzeni Monstera udał się? Czy tylko zniechęcili tradycjonalistów brakiem kratownicy? Otóż okazuje się, że nowy potwór prowadzi się jak rower, jak lekkie supermoto. Przerzucanie go z zakrętu w zakręt nie sprawia najmniejszych problemów. Tego motocykla wprost nie czuć… Jazda nim na torze, czy po kaszubskich winklach, to jego chleb powszedni. Do tego został zaprojektowany i to robi zdecydowanie najlepiej. Podczas składania w zakręt ma się wrażenie, że można zejść nie tylko na kolano, ale i na łokieć, a później kask. Fabrycznie montowane opony Pirelli Diablo Rosso III wyciskają z tego sprzęta sportowe doznania na każdym zakręcie.

O ile Monster prowadzi się jak supermoto, to Duke tym supermoto praktycznie jest. Jadąc KTM-em w zakręcie czujemy zespolenie z motocyklem, stanowimy z nim jedność, wiemy, że robimy dobrze. Ten motocykl został stworzony do udziału w trackdayach na torach wyścigowych, a każdy górski winkiel pokonywany na nim, możemy traktować jak torowy zakręt. Fenomenalne wyczucie w zakręcie, poręczność, feedback jaki daje ten motocykl, ogromny prześwit w złożeniu. Bajka.

Drugą grupą są motocykle drogowe, które w zakręcie jak najbardziej dają radę, ale jazda po torze nie jest ich codziennością. Do niej zaliczymy MT-09, GSX-Sa 750, Z900 oraz F 900 R.

Zdecydowanie MT-ek jest najbardziej sportowym sprzętem z wyżej wymienionej stawki. Raptowność oddawania mocy CP3-ki połączona ze sportowym podwoziem sprawia, że z tych czterech sprzętów właśnie jego najchętniej zabralibyśmy na tor. Wiktor, na naszej foto-miejscówce do winklowania, tak się zespolił z Yamahą, że niemal siłą musieliśmy go z niej ściągać. Jadąc sportowo MT-09 czuć delikatnie jej masę (189 kg na mokro) i troszkę siły trzeba użyć, aby zadać MT-kowi żądany tor jazdy. W zakręcie MT-ek prowadzi się neutralnie, a dobre wrażenie potęguje cudowny silnik – dostarczając całe wiadra adrenaliny.

Nie można GSX-S-owi odmówić sportu, ale w winklach prowadzi się miękko i czuć jego masę. Nie znaczy to, że nie poradzisz nim sobie na torze wyścigowym, ale… wszystkie wcześniej wymienione motocykle dadzą sobie z tym zadaniem lepiej. Suzuki jest przewidywalne, nie ma tendencji do walenia się w zakręt, czy też nie składa się opornie. Jest idealnym sprzętem na hasanie po górskich drogach, do których trzeba wygodnie dojechać z domu. To idealny kompromis między codziennym bajkiem, a sprzętem ze sportową żyłką.

W sumie dokładnie to samo można byłoby napisać o Z-ecie. W tym motocyklu za to bardziej czuć masę, która wynosi 221 kg. To już grubo, ale przecież prawielitrowy piec musi mieć oparcie w sztywnej ramie i solidnym podwoziu. Tak czy inaczej Z900 prowadzi się całkiem nieźle po zakrętach, ale ma tendencję do lekkiego pływania tyłu, szczególnie przy wyjściu z głębszego złożenia.

Jednym z największych plusów BMW F 900 R jest jego zawieszenie. Ono też świetnie sprawdza się w winklu, nawet gdy ten jest kaszubski (czyt. nierówny jak diabli). Motocykl w złożeniu prowadzi się niezwykle przewidywalnie, sprawiają wrażenie niemal przyklejonego do asfaltu. Niesamowite uczucie! I choć ten pojazd ze sportem nie ma, nie miał i raczej nigdy nie będzie mieć nic wspólnego, to jego poręczność w zakręcie bardzo mocno nas zaskoczyła.

Na samym końcu pozostawiamy motocykle, które nie zostały skonstruowane, aby swoim właścicielom zapewniać torową adrenalinę. Chodzi oczywiście o Triumpha Tridenta oraz Benelli 752S.

Jeżdżąc trochę szybciej po kaszubskich zakrętach doprowadziłem do tego, że osiołek zaczął wierzgać. Jego zawieszenie sprawiało wrażenie gumowego, choć motocykl jechał zadanym torem.

Miękki jest w tym złożeniu, nie ma co ukrywać, że skonstruowany został do spokojniejszej jazdy, choć i na tor można nim wjechać sporadycznie – czego udało mi się w tym roku dokonać, o czym już wspominałem wcześniej.

Ahh, no jeździ ten motocykl po zakrętach, nikt się na nim nie wywrócił, daje radę, ale… spektakularnie niczego nie robi. Ot, prowadzi się – jakoś. Zawieszenie mogłoby być sztywniejsze, a jazda w złożeniu nie jest jego środowiskiem naturalnym. Oczywiście do jazdy po drogach publicznych, wielu z zaczynających dopiero swoją przygodę z motocyklami, niczego więcej może nie potrzebować…

Jury oddało swoje głosy w sposób dosyć zaskakujący:

1. KTM 890 Duke R
2. BMW F 900 R
3. Ducati Monster/Kawasaki Z900

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się nim!