9 metod na turystyka – nasz wielki test 2024. Podsumowanie porównania motocykli turystycznych [H2 SX, 1290 Super Adventure S, S 1000 XR, V100, GSX-S1000GX, Enduro Veloce, 800MT Explore, 900 DSX, SRT 800SX]

Prowadzenie

Ocena tego jak dany motocykl się prowadzi to zawsze kwestia subiektywna. Nasz tegoroczny test to przede wszystkim olbrzymia różnorodność. Mimo wszystko, dało się wyróżnić trzy główne grupy. Najbardziej sportowymi w grupie były BMW i Kawasaki.  Później można było wyróżnić frakcję turystyczną, którą reprezentowały Suzuki i Voge. Cała reszta, czyli KTM, MV Agusta i CFMoto, to motocykle nie ukrywające faktu, że ich korzenie tkwią z segmencie turystycznych enduro. A co z Gutkiem i QJ Motor? Do tego dojdziemy już za chwilę.

Warto też wspomnieć o tym, że sporo z testowanych motocykli miało zawieszenia pozwalające na częściową lub pełną regulację. Zależnie od konkretnego modelu była to pełna regulacja pozwalająca na idealne dopasowanie ustawień „pod siebie” lub możliwość sterowania zawieszeniem z pomocą pokładowej elektroniki. To drugie rozwiązanie jest wygodne, ale ma też swoje wady. W jego wypadku zawsze będziemy ograniczeni do kilku zestawów ustawień przewidzianych przez producenta. Zaletą oczywiście będzie prostota obsługi i możliwość błyskawicznej adaptacji do warunków drogowych. 

Nie od dzisiaj wiadomo, że tego typu motocykle mogą się naprawdę dobrze prowadzić. Mimo to pewnych rzeczy przeskoczyć się po prostu nie da. Przednie koło w rozmiarze 21 cali nigdy nie zapewni prowadzenia tak dobrego jak 19 cali lub 17 cali. Nie powinno więc dziwić to jak rozłożyła się punktacja w tej kategorii. Wszystkie motocykle z tej grupy w naszym porównaniu znalazły się bardzo blisko siebie. 

Najlepiej wypadł KTM 1290 Adventure S. Wygodna pozycja, szeroka kierownica i sztywno zestrojone zawieszenie sprawiają, że motocykl idzie jak po przysłowiowy sznurku. 

Niedaleko za nim znalazły się Voge i MV Agusta. Nie zrozumcie mnie źle, to świetnie jeżdżące motocykle. Po prostu KTM jeździ lepiej. Może to kwestia skróconego skoku zawieszenia? Voge jak i MV Agusta mają sporo „dłuższe” zawiasy co też przekłada się to, że przy zmianie obciążenia maszyna jednak troszkę się buja.

W wypadku Enduro Veloce wypada wspomnieć o możliwość regulacji zawieszenia w pełnym zakresie. Nie znajdziemy tu jednak elektroniki, która zrobi to za nas. Musimy liczyć clicki i wiedzieć czego chcemy. Dla tych, którzy wyciskać ze swojej maszyny wszystkie soki to plus. Będą mogli bawić się w szukanie optymalnych nastawów. Ci, którzy wolą ścieżkę na skróty mogą trochę kręcić nosem. Nie ma tu asystenta, który podpowie „wybierz tryb sport plus”. 

Na tym tle najsłabiej wypadł QJ Motor SRT 800SX. Przy czym, trzeba zaznaczyć, że konkurencja była bardzo silna. Zastosowany w chińskim motocyklu widelec MARZOCCHI niezbyt sobie radził z wagą testujących. Problematyczne było mocno odczuwalne bujanie motocykla przy zmianie obciążenia. Podczas gdy inne motocykle z naszego zestawienia zachęcały do tego, aby każdy zakręt atakować, QJ Motor SRT 800SX zachęcał do tego, aby po prostu nawijać kilometry na koła. Ot, turystyczny osiołek.

Motocykle o stricte drogowych genach w naszym zestawieniu reprezentowały BMW, Kawa, Suzuki i Gutek. Nietrudno zgadnąć, że to właśnie te maszyny zajęły 4 pierwsze miejsca. Moto Guzzi mające charakter typowego roadstera zajęło miejsce zaraz za podium. Włoska maszyna daje dużo frajdy i prowadzi się naprawdę dobrze. Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to motocykl, którego nie powinniśmy poganiać. Ma swoje własne, przyzwoite tempo, które doskonale komponuje się z jego charakterem.

Najniższe miejsce na podium zajęło Suzuki GSX-S1000GX. Ten motocykl po prostu świetnie skręca. Jest precyzyjny i poręczny. Elektronicznie regulowane zawieszenie jest intuicyjne w obsłudze i pozwala na daleko idące dopasowanie charakterystyki do aktualnych warunków. Podwozie również dobrze współgra z silnikiem. Charakterystyka jednostki napędowej niejako dopełnia obraz tego motocykla. Szybki, wygodny, ale równocześnie poręczny i łatwy w prowadzeniu. To co wyróżnia ten motocykl na tle reszty stawki jego „utylitarność”. Po pierwszym zakręcie macie wrażenie, że dostaliście do ręki    dobrze zaprojektowane narzędzie. Robi to co ma robić robi to bardzo dobrze. Świetny japoński nóż, którym sprawnie i szybko pokroicie wszystko na cienkie plasterki. 

Kawasaki H2 SX to jeden z tych motocykli, którym ciężko cokolwiek zarzucić. Prowadzi się doskonale. Skręca i hamuje świetnie. Jakby tego było potrafi być całkiem wygodne. Jak na motocykl sportowy. No właśnie, jak na motocykl sportowy. Część czytających pewnie parsknie śmiechem. W końcu Kawie do typowego supersporta sporo brakuje – jednak nadal jest to chyba najbardziej sportowa maszyna w zestawieniu, przynajmniej, jeśli idzie o pozycję. Oczywiście daleko jej do torowych radykalnych maszyn. Konstruktorzy zadbali o to, aby był to motocykl drogowy i faktycznie pozwalał na turystykę w pełnym znaczeniu tego słowa. H2 SX prowadzi się świetnie a rękach wprawnego motocyklisty będzie piekielnie szybkim motocyklem. 

Dla jednych kluczowe będzie to jak precyzyjny będzie motocykl, dla innych to z jaką łatwością da się go rzucić z jednego zakrętu w drugi. Pomimo tego, że wszystkie uczestniczące w naszym teście motocykle prowadziły się co najmniej poprawnie, to jednak dość szybko okazało się, że wszyscy mają wyraźnego lidera. Nawet jeśli prowadzenie Kawy było dokładne i czyste jak cięcie katany, to BMW daje się porównać tylko do ultraprecyzyjnego skalpela. W dodatku skalpela laserowego sterowanego przez robota. BMW S 1000 XR to sterowana komputerowo maszyna do idealnego pokonywania zakrętów. 

Inne motocykle uczestniczące w naszym teście w wielu aspektach potrafiły dotrzymać kroku bawarskiej maszynie. Doładowany silnik Kawy nie miał problemu z tym, aby pokonać niemiecki motocykl mocą. Hamulce były świetne, ale w porównaniu do Suzuki nie była to przepaść. Gdy idzie o prowadzenie to niemiecka maszyna po prostu nie miała sobie równych. Skręcała sama. Prowadziła się bardzo intuicyjnie. Klasyfikacja punktowa pokazała to wyraźnie. O ile pomiędzy poszczególnymi motocyklami różnice punktowe były stosunkowo niewielkie, to BMW wyraźnie odskakiwało reszcie stawki. Był to też chyba jedyny motocykl, w wypadku którego każdy był zgodny – prowadził się najlepiej w stawce. 

Tak oceniliśmy w kategorii „Prowadzenie”:

I miejsce – BMW S 1000 XR
II miejsce – Kawasaki Ninja H2 SX
III miejsce – Suzuki GSX-S1000GX

Nowe BMW S 1000 XR 2024 – zwycięski superbike dla turysty [test.pl, dane techniczne, wady, zalety, opinia, cena]