Woschod 3 (Восход-3) był następcą popularnej dwójki. Do produkcji został skierowany w 1979 roku, a zakres zmian był znaczny. Jego producentem były Zakłady Diegtariewa (Завод имени Дегтярёва), w miejscowości Kowrow w Rosji. Motocykle były produkcją uboczną. Głównym produktem fabryki były karabiny maszynowe.
Twórcy Trójki skoncentrowali się na poprawie właściwości jezdnych oraz osiągach. W tym celu przekonstruowano między innymi układ dolotowy, powiększono o dwa litry zbiornik paliwa. Zastosowano również tylne amortyzatory z regulacją i zwiększono ze 125 do 160 milimetrów średnice bębnów hamulcowych. Dla zapewnienia większego komfortu zamontowano również nową kanapę. Zmodernizowany motocykl ważył 125 kilogramów i osiągał prędkość 105 kilometrów na godzinę.
eMka
Podstawowa wersja Trójki schodziła z taśm produkcyjnych do 1983 roku. Wówczas zastąpiła ją odmiana M, która była kolejną modernizacją. Z zewnątrz wyróżniała się prędkościomierzem wbudowanym w obudowę reflektora i nowym kształtem zbiornika paliwa, przy czym jego objętość pozostała bez zmian. W niektórych egzemplarzach stosowano gaźniki produkcji czechosłowackiej. Silnik cechował się lepszym chłodzeniem od poprzednika, a instalacja elektryczna napięciem 12V. Z czasem zastąpiono aluminiową obudowę licznika plastikiem. Deska rozdzielcza zawierała stacyjkę, prędkościomierz, lampki kierunkowskazów oraz świateł mijania i drogowych. Woschod 3M doczekał się również blokady kierownicy. M-ka była o trzy kilogramy lżejsza od wersji podstawowej. Ciekawostką jest, że gwarancję wydłużono do dwudziestu miesięcy, zamiast standardowych dwunastu. Model ten pozostawał w produkcji do 1993 roku i dał początek kilku odmianom. Wybrane prezentujemy poniżej.
LUX
Jak można się domyślić, wersja była staranniej wykonaną i wyposażoną. Zastosowano między innymi lepsze lakiery, w większym stopniu stosowano również chromowanie elementów. Początkowo zamierzano zastosować koła ze stopów lekkich, jednak ich niska jakość pokrzyżowała te plany. Egzemplarze seryjne były za to wyposażone w gmole i owiewki. Kanapa zyskała nowe wypełnienie i pokrowiec, dzięki czemu stała się jeszcze wygodniejsza. LUX produkowany był w latach 1984 – 1986. Nie wiadomo ile dokładnie egzemplarzy zdołało opuścić fabrykę.
Turystyk
Dłużej produkowana była wersja Tourist, bo aż do 1990 roku. Pierwsze egzemplarze trafiły do klientów już w 1983 roku. Miała nie tylko gmole, ale i zmienioną kierownicę z poprzeczką, dwa lusterka wsteczne, tylny bagażnik, boczne skórzane sakwy, a nawet tankbag.
3M 01
To według wielu znawców najdoskonalsza odmiana Woschoda 3. Po pierwsze znacznie zmodernizowano silnik, którego moc zwiększyła się z 14 do 15 KM. Jednocześnie ograniczono zużycie paliwa. Obudowa silnika została opracowana w taki sposób, aby można go zamontować na wersjach Woschod 2 – 3M. Wersję 01 łatwo można rozpoznać po jednym wydechu. Wcześniejsze miały dwa. Kierownica została zaadoptowana z modelu Tourist. Ostatnie egzemplarze wyprodukowano w 2002 roku. Cenione były za solidność i niską awaryjność.
Następcą Woschodów był motocykl Sowa, na rynkach europejskich znana jako Cobra.
COBA/COBRA 200 – rosyjska motocyklowa sowa z Kowrowa [Сова, opis, dane techniczne, video]
Wybrane dane techniczne motocykla Woschod 3M
Silnik: dwusuwowy, chłodzony powietrzem.
Pojemność skokowa: 173,7 cm3
Moc maksymalna: 14 KM przy 5500 – 5800 obr/min
Zapłon: elektroniczny
Rozruch: kopniak
Rama: rurowa, spawana, pojedyncza
Długość: 2 000 mm
Wysokość: 1 090 mm
Szerokość: 730 mm
Prześwit: 125 mm
Pojemność zbiornika paliwa: 14 litrów
Skok przedniego zawieszenia: 160 mm
Skok tylnego zawieszenia: 80 mm
Promień skrętu: 2,5 m
Prędkość maksymalna: 105 km/h
Zużycie paliwa: ok. 4,4 l/100 km
