Pochodzenie ma znaczenie. Ile jesteś w stanie zapłacić za hasła „heritage” i „premium” i czy wiesz, za co naprawdę płacisz? [felieton]

Za pierwsze zdanie tytułu mógłbym dostać medialnego klapsa, bo dzisiaj niefajnie jest wartościować ze względu na miejsce narodzin. W przypadku ludzi w pełni się z tym zgadzam, ale jeśli chodzi o przedmioty, a konkretnie motocykle, prężę ku postawie umiarkowanego zachodniego szowinisty. W określonych segmentach jednośladów miejsce produkcji jest dla mnie ważne i stanowi czynnik, za który byłbym nawet w stanie dopłacić. I wcale nie chodzi o różnice w jakości gotowych pojazdów.

Żyjemy w czasach gospodarki globalnej, w której większość nitek związanych z produkcją prowadzi do wschodniej Azji i ze wschodniej Azji. Nawet mieszkając w totalnej głuszy, nie sposób nie otaczać się przedmiotami wyprodukowanymi w tamtej części świata. Dotyczy to również rzeczy tak drogich i z poważną historią jak europejskie i amerykańskie klasyczne motocykle z segmentu premium. Te wszystkie lśniące lub straszące czernią maszyny z grupy „heritage”. A powoli brykając w temat…

Szukasz akcesoriów motocyklowych? Jeśli tak, to polecamy sklep naszych przyjaciół z Motormind. Klikając w poniższy link i dokonując przez niego zakupów dokładacie cegiełkę do rozwoju i utrzymania naszego portalu. Dziękujemy!

Odzież i akcesoria motocyklowe – MotorMind

Premium oznacza produkt lub usługę pozycjonowaną jako klasa wyższa – zwykle droższą, wyróżniającą się jakością, wyposażeniem, wykonaniem albo prestiżem marki.

Heritage to po angielsku oznacza dziedzictwo, spuścizna lub tradycja – coś przekazanego przez wcześniejsze pokolenia i uznawanego za wartościowe. W motoryzacji określenie heritage odnosi się zwykle do modeli lub stylistyki nawiązujących do historii marki. Mogą to być klasyczne kształty, dawne malowania albo elementy charakterystyczne dla starszych motocykli, połączone ze współczesną techniką.

Wielu producentów z lubością babrze się w budyniu o smaku „premium heritage”, często z posypką „classic” i „vintage”. Niektórym ten budyń mocno przysechł i zabetonował nogi, poważnie ograniczając możliwość ruchów ratujących życie – patrz Harley-Davidson. Znaczenie tych haseł w zasadzie dobrze znamy, choć kiedy pada pytanie o konkretne definicje, można zacząć się pocić. 

Anglik z Tajlandii? No nie wiem…

Jest pewna grupa producentów, których korzenie historyczne sięgają bardzo głęboko i do dzisiaj stanowią dużą część tożsamości. Skupię się na moich ulubionych, czyli Triumphie i Harleyu. Tak się składa, że obie marki produkują motocykle generalnie drogie lub bardzo drogie, a źródło wysokich cen nie zawsze leży w najnowocześniejszej technologii. Klienci są (a przynajmniej byli) w stanie zapłacić naprawdę spore sumy za to, że otrzymują pojazd z konkretnym paszportem. 

Najlepszym przykładem jest dla mnie Triumph Bonneville w wersjach T100, a zwłaszcza T120. Uwielbiam te maszyny, zwłaszcza większy model z silnikiem 1200. Przez długi czas rozważałem zakup i ciułałem walutę. Chciałem mieć motocykl brytyjskiej marki, o klasycznym brytyjskim charakterze. Oczywiście wyprodukowany na mglistej i deszczowej wyspie, pełnej osiedli domów szeregowych, dla dopełnienia klimatu. 

I tu właśnie pojawił się problem. Bonneville, te Triumphy najbardziej brytyjskie z brytyjskich, są od lat produkowane w Tajlandii. Dla mnie to wystarczający powód, żeby zrezygnować z zakupu. Wcale nie dlatego, że ich jakość może być niższa. Wręcz przeciwnie, całkiem możliwe, że uśmiechnięci Tajowie przykładają się do roboty nawet lepiej niż ich koledzy z Wielkiej Brytanii. Tylko że… nie o to chodzi w tym modelu. Przynajmniej dla mnie. To być może głupie, nieracjonalne, snobistyczne, ale klasyczny naked Triumpha za kilkadziesiąt tysięcy złotych, po prostu musi być „Made in Great Britain” i kropka. 

Decydując się na taki motocykl, świadomie wybieram niższe osiągi, starszą konstrukcję i mniej elektroniki (chociaż tej jest akurat w Bonnevillach coraz więcej). Gdyby sama technologia była najważniejsza, celowałbym w zupełnie inne maszyny. I tak zresztą robię, bo „Boniek” nigdy nie miał być jedynym jednośladem w moim garażu. Miał być wyjątkowy. Pod względem formy wciąż jest, to nadal jeden z najbardziej proporcjonalnych i najpiękniejszych motocykli na świecie. Tylko że stracił coś, czego nie widać. Ten magiczny pył, dzięki któremu klient mógł go wybrać sercem, dopłacając do czegoś nieuchwytnego. 

Triumph Bonneville: brytyjski klasyk [historia, pierwszy rok, kto zaprojektował, do kogo należy, typ motocykla, T100, T120, opinie, Modern Classics 2025]

Harley spoza USA? No błagam…

Podobna sytuacja jest z Harleyem-Davidsonem. Te najbardziej amerykańska z amerykańskich marek też miała (a być może nadal ma, musiałbym się dokopać) epizod z produkcją flagowych modeli w Azji. Nie chodzi o mniejsze, z założenie budżetowe maszyny, jak Street 750 sprzed kilku lat czy obecny Sprint 440 zbudowany wspólnie z indyjskim Hero. Swoją drogą, w świeżej opinii mojej i moich kolegów z niedawnych targów EICMA, dosyć kabaretowy. Chodzi o chociażby Softaile i Touringi montowane w Tajlandii czy Brazylii.

Czy przynosząc 100-200 tys. zł do salonu Harleya chciałbym wyjechać maszyną z nabitym tajskim VIN-em? No nie. Przyszedłem po oryginalne amerykańskie kowadło. Zapóźnione technologicznie i zbyt wysoko wycenione, ale takie właśnie ma być. 100% USA… albo poszukam tańszej alternatywy. Również z Azji.

Czym jest dla mnie premium?

W mojej motocyklowej przygodzie cenię przede wszystkim spokojną głowę na wyjazdach. Pewność, że dojadę i wrócę, a ewentualne usterki wynikną tylko z moich błędów. To jest dla mnie to podstawowe, mityczne „premium”. Mam to póki co w markach japońskich, głównie Suzuki i Yamasze. Nie gonię za osiągami i nowinkami technologicznymi. 

Na pewno nie zrezygnuję więc ze sprawdzonego turystyka adventure. Natomiast potrzebuję też drugiej maszyny, takiej „do kochania”. Na spontaniczne przebieżki w weekend zakończone pucowaniem w ogrodzie każdego zakamarka maszyny. Takiej, która niesie ze sobą jakiś fajny klimat, jakąś oryginalność. Bonneville je niestety stracił, na dużego Harleya jest jeszcze dla mnie za wcześnie. Na szczęście jest Royal Enfield. Indyjski, z Indii, niczego nie udaje, ma własną legendę, choć nie tak imponującą jak Triumph czy Harley. Ale też, pomimo znacznie niższych cen, ma w moich oczach więcej pierwiastka premium i lepiej siedzi w gniazdku „heritage”.  

Tak więc, jak jednym filmie, „Piniendze to nie wszystko”... 

Żadnych wymówek. Twój wzrok, twoja widoczność, twoja broszka [felieton]