Triumph Tiger 800 XCx i XRx. Dwa bieguny niezwykłej przygody [TEST PORÓWNAWCZY]

Łagodni twardziele

W trasie, niezależnie od wersji, Tigery płyną niczym latające dywany – praca zawieszeń jest znakomita i daje dobre wyczucie drogi. Motocykle są świetnie wyważone, co czyni manewrowanie niezwykle przyjemnym. Trzycylindrowy silnik, choć jego dźwięk przypomina pralkę Frania, jest bardzo dynamiczny i ochoczo rozpędza motocykle do bardzo nieprzepisowych prędkości.

W tej konkurencji przewagę ma XRx, który dzięki szosowym oponom i charakterystyce dopasowanej do asfaltu okazuje się nieco stabilniejszy. Biegi wchodzą niezwykle płynnie – mam wrażenie, że to nie dźwignia przekładni, ale jakiś przycisk, żywcem wzięty z komputerowej myszy. Pozycja na obu motocyklach jest bardzo wygodna, jednak model XCx docenią raczej wyżsi kierowcy. Wysokość siedzenia Tigera XCx (840-860 mm) zaczyna się centymetr wyżej niż kończy się zakres regulacji XRx (810-830 mm).

Obydwa modele zaskakują jednak już po kilku minutach jazdy niezwykłą łatwością prowadzenia. Na każdym z nich i na każdym rodzaju nawierzchni czuję się tak, jakbym prowadził motocykl o 50 kg lżejszy.

Sporą różnicę robi też podwyższona w modelu XCx kierownica. Daje to bardziej wyprostowaną pozycję i ułatwia jazdę w terenie, choć podczas szybkich przelotów asfaltem naraża na podmuchy wiatru. Mi to niespecjalnie przeszkadza, jednak pomagający mi w teście Paweł, który ma ponad 2 metry wzrostu, wciąż na to narzeka.    A skoro jesteśmy przy ochronie przed wiatrem – zamontowane fabrycznie handbary zupełnie nie chronią podczas jazdy przed padającym deszczem. Jako że żaden z motocykli nie jest wyposażony w podgrzewane manetki, jesienne przejażdżki wymagają wyjątkowo grubych rękawic.

Przychodzi mi nawet do głowy, że zamontowanie handbarów pod tak dziwnym kątem ma na kierowcy wymusić zakup fabrycznych podgrzewanych manetek. A w takich motocyklach zdecydowanie powinny być one w standardzie.

W zakrętach XCx jest wyraźnie twardszy od swojego miejskiego brata. Mimo kostkowych opon prowadzi się pewnie i bez problemu składa na tyle nisko, że można poczuć się jak na rasowym nakedzie.

Podczas jesiennych przejażdżek lepiej jednak uważać na małą przyczepność. Na nierozgrzanych kostkowych oponach trzeba zdecydowanie poskromić ochotę do odkręcania manetki. W łukach To XRx pokazuje prawdziwą klasę turystyka – komfort jest tutaj zdecydowane wyższy.

Na piaszczystych drogach Mazowsza rządzi już XCx. Komfortowa pozycja do jazdy na stojąco i zawieszenie wybierające wszelkie nierówności dają znakomitą kontrolę nad maszyną. Elektroniczna przepustnica pozwala na kontrolę motocykla prawą manetką. Jazda Tigerem XCx po szutrach, leśnyuch duktach czy piachu to prawdziwa frajda. Każda z maszyn jest twardzielem w swoim segmencie. Tiger XCx ma trudniej, bo musi konkurować z takimi tuzami jak BMW F800GS czy KTM 990 Adventure. Ale i w segmencie XRx-a też robi się ciasno – po piętach depczą mu Yamaha MT-09 Tracer, Kawasaki Versys 1000 czy Suzuki V-Strom 1000.
Na korzyść obu modeli przemawia własny, bezkompromisowy styl, podkreślony surową ramą i oszczędną stylistyką. Oba Tigery to prawdziwe męskie maszyny dla tych, którzy wiedzą, czego oczekują. A który z nich jest lepszy? Odpowiedź na to pytanie jest oczywista, a zarazem przewrotna: zdecydowanie TAK!