Nordkapp. Jak Junak z Wueską na północ pojechał [WYPRAWA]

Dzień w nocy

Rano wstajemy wypoczęci, jest zimno, ale słonecznie. Pakujemy klamoty i w drogę. Podczas jazdy wciąż spotykamy stada reniferów, są wszędzie. Chłód nie jest już tak dojmujący jak dzień wcześniej.

[sam id=”11″ codes=”true”]

Mijane miejscowości są całkiem puste, ludzi prawie nie widać, nawet znaki nie ograniczają specjalnie prędkości w terenie zabudowanym. Wreszcie dojeżdżamy do drogowskazu informującego, że do celu naszej podróży pozostały tylko 343 kilometry. Kilka zdjęć, parę smsów i w drogę.

Droga zmienia charakter. Ciągnie się prawie prosto przez górki, zaczęły się też długie podjazdy i ostre zjazdy – miejscami nachylenie dochodzi nawet do 10%. To dopiero początek. Na którymś wzniesieniu przed nami ukazują się góry – szybko tam dojeżdżamy. Na niebie straszą chmury, czasem pokropi. W górach droga wije się między skałami, pozwalając nam podziwiać przepiękne widoki. Im dalej na północ, tym drzewa robiąsą coraz mniejsze, a lasy coraz rzadsze. Robimy krótki postój przy drodze, pod nami przepływa mały strumyczek – piękny widok.

Norwegię osiągamy późnym popołudniem. Nasza mapa wprowadza nas w błąd, przez co kręcimy się godzinę po małym, sennym miasteczku. Jest ciągle jasno, chwilami bardzo słonecznie. Mimo zmęczenia jedziemy, robiąc co jakiś czas krótkie przystanki, by rozruszać kości. W pewnym momencie spostrzegam przy drodze tabliczkę z napisem “MC Stop Gratis Caffe”.

Jest już północ, lecz stajemy. Z domu wychodzi gospodarz. Krótka rozmowa o motocyklach, kolejne rozprostowanie kości – i ruszamy dalej. Przed nami pierwszy z tuneli – do celu już bardzo blisko. Dźwięk Junaka z tłumikiem typu “rybka” w tunelu to coś pięknego. Współczuję jednak tym, którzy jadą za mną. W miasteczku Valan chcemy zatankować, stacja niestety jest zamknięta.

Musimy skorzystać z automatu płacąc kartą.

[sam id=”11″ codes=”true”]

Zaraz po wyjeździe ze stacji paliw dostrzegam w lusterku niebieskie migające światło i słyszę wycie koguta policyjnego – wystraszony zjeżdżam na prawo, hamuję. Policja wyprzedza nas, wyłącza koguta i sygnał – jadą dalej. A więc to nie o nas chodziło. Robiło się już bardzo zimno, mróz potęguje wiejący wiatr. Wszędzie widać tylko kamienie, renifery, małe oczka wody. Znów kamienie, renifery… Droga wije się w prawo, w lewo, w górę i w dół. Ostatni przystanek robimy na 19 kilometrów przed celem, by rozruszać zmarznięte kości.

Przed ostatnim podjazdem wita nas słoneczko – a jest druga w nocy! Robimy zdjęcia i na pełnym gazie dojeżdżamy do celu. Motocykle gasimy o 2:10, jest zimno i wietrznie, termometr wskazuje 7 stopni Celsjusza. Świadomość, że jest to środek letniej nocy, kiedy słońce zerka sobie zza chmur, robi piorunujące wrażenie. Dojechaliśmy na Nordkapp, dalej na północ pojechać się już nie da…

[sam id=”11″ codes=”true”]

Nord Kapp

Nordkapp to skalisty przylądek na wyspie Mageroya, połączonej z lądem stałym podmorskim tunelem drogowym o długości 7 kilometrów. Przejazd przez tunel jest płatny, najniższy jego punkt znajduje się 350 metrów poniżej poziomu morza. Nordkapp często błędnie uznawany jest za najdalej na północ wysunięty punkt Europy.

W rzeczywistości jednak inny przylądek, znajdujący się na tej samej wyspie ok. 4 kilometry dalej na północny zachód, Knivskjellodden,jest wysunięty o około 1200 m bardziej na północ niż Nordkapp. Knivskjellodden jednak wynurza się niżej nad poziom morza i jest turystycznie mniej atrakcyjny, a więc właśnie Nordkapp, z charakterystycznym metalowym globusem, jest celem większości wycieczek w te rejony.

Nazwę nadał Przylądkowi Północnemu w roku 1553 angielski odkrywca Richard Chancellor, który przepłynął obok niego podczas poszukiwań tzw.Przejścia Północno-Wschodniego– morskiej drogi do Azji.

Rozstawiamy namiot i zmęczeni szybko zasypiamy. Kolejnego dnia rano, gdy wybieramy się zwiedzać pustkowie, podjeżdża do nas Niemiec na Triumphie. Ładny nowoczesny klasyk o pojemności 900 cm. Jechał samotnie cały tydzień w deszczu, akurat tą trasą, którą zamierzamy wracać. Po zwiedzeniu i spakowaniu tobołów proszę panów na bramie o możliwość wjazdu motocyklami pod pomnik z globusem – symbol Nord Kappu. Mamy 15 minut. Niemiec biorąc z nas przykład robi dokładnie to samo. Przy pomniku natykamy się na grupkę Polaków i kolejnego brata zza Odry. Kilka zdjęć i ruszamy, tym razem na południe.

Przy wyjeździe spotykamy małżeństwo na Hondzie Goldwing. Starszy pan bardzo mocno interesuje się Junakiem. Robi zdjęcia szczegółów – jak wyjaśnia, to dla kolegi, który interesuje się zabytkowymi motocyklami. Jego zdaniem jesteśmy szczęściarzami, że trafiła nam się słoneczna pogoda – taką można tu spotkać pięć razy w roku. Normą jest mgła, wiatr i zimno. Nasi rozmówcy przyjeżdżają na Nordkapp już szósty raz. Nie wjeżdżali za bramę, zawrócili tuż przed. Żegnamy się i ruszamy w drogę powrotną.

[sam id=”11″ codes=”true”]