Wizyta w ambasadzie
Po drodze do Paryża nie sposób ominąć miejsca największej bitwy I wojny światowej pod Verdun. Zanim tu trafiamy, wyjeżdżamy z bocznej drogi przed grupę około 50 Niemców na motocyklach. Tak wspólnie objeżdżamy miasto aż rezygnują z jazdy za nami.
Trafiamy w końcu do Memoriału w budowie. Nic ciekawego. Zatem dalej już przy olbrzymim cmentarzu zwiedzamy nowy obiekt sakralny. Czas nas goni i nie mamy czasu obejrzeć fortów. Do stolicy Francji dojeżdżamy późnym popołudniem. Zgodnie z planem z rana składamy wizytę w polskiej ambasadzie. Pałac Monako jest rezydencją Ambasadora RP od 1936 roku.
Został nabyty w zamian za poprzednią siedzibę polskiej misji dyplomatycznej, która znajdowała się na terenie przeznaczonym na Wystawę Światową 1937 r. Pani konsul dokładnie opowiada historię obiektu. Zapadały tu kluczowe decyzje dotyczące Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
[sam id=”11″ codes=”true”]
Na zakończenie pobytu robimy sobie wspólną fotę i pozostałą część dnia spędzamy według własnych upodobań. Jestem na to przygotowany – jeszcze w kraju wykupiłem bilet na rower miejski w Paryżu. Decyduję się jednak na metro. Zależy mi na dotarciu do jak największej liczby atrakcji turystycznych.
Tego dnia podziemia metra pozwalają odetchnąć od doskwierającego upału. W towarzystwie brazylijskiej turystki zwiedzam okolice Łuku Triumfalnego i wieży Eiffla. Dojeżdżam do dzielnicy Montmartre i bazyliki Sacre-Cœur. Stamtąd trafiam na plac Tertre opanowany przez paryską bohemę. Takie klimaty zawsze uwielbiam. Docieram wreszcie do muzeum Salvadora Dali i najdalej do dzielnicy wieżowców La Defence.
Wracam w końcu do centrum i wjeżdżam na 56 piętro Montparnasse Tower. Stamtąd roztacza się najciekawszy widok na wieżę Eiffla. Klimatyzowany taras i smaczne lody zniechęcają mnie do dalszej wycieczki. Zbliża się wieczór. Kolejno metrem, kolejką podmiejską i autobusem sprawnie przemieszczam się do naszego kempingu Paris-Est. To dwadzieścia kilometrów od wieży Eiffla.
W stolicy świata polecam wszystkim wykupienie jednodniowego biletu mobiles. Umożliwia dowolną ilość przejazdów każdym środkiem komunikacji miejskiej. Warto zabrać ze sobą podręczny plecak z wodą i kanapkami. Przydaje się również tablet służący za bank informacji.
Panteon polskiej emigracji – tak określa się starą nekropolię pod Paryżem. W Montmorency pochowano od XIX wieku do dziś kilkuset Polaków, m.in. Cypriana Norwida, Adama Mickiewicza, brata Józefa Piłsudskiego, malarzy Olgę Boznańską i Tadeusza Makowskiego, rzeźbiarzy Cypriana Godebskiego i Władysława Oleszczyńskiego, generałów Henryka Dembińskiego i Władysława Zamoyskiego oraz poetę i prozaika Aleksandra Wata.
[sam id=”11″ codes=”true”]
Tu leżą też kolejni kierownicy Biblioteki Polskiej w Paryżu. W grobie zbiorowym Towarzystwa Historyczno-Literackiego spoczęły zwłoki naczelnego wodza z lat 1943-44 gen. Kazimierza Sosnkowskiego (w 1992 roku urnę z jego prochami sprowadzono do warszawskiej archikatedry św. Jana). Są na cmentarzu także liczne tablice upamiętniające udział polskich żołnierzy w walkach II wojny światowej i współczesne – ku czci ofiar stanu wojennego.
„Narodowi polskiemu, który ofiarował tak wiele swoich dzielnych dzieci Francji – wdzięczne miasto Montmorency i departament Val-d’Oise” – głosi po francusku jedna z tablic. Kiedy opuszczamy ten niezwykły cmentarz zatrzymuje nas przy wyjściu zdyszany pracownik merostwa. Francuzowi bardzo zależy na zawarciu znajomości z rajdowcami i podtrzymaniu kontaktów w przyszłości.
