Motocyklowa historia jest na tyle obszerna, iż postanowiliśmy zagłębić się w nią trochę bardziej. Jeżeli spodoba się wam ta formuła artykułów, stanie się ona cykliczną – tyle to zapomnianych, motocyklowych marek było na świecie. Przedstawiamy zatem pierwszych pięć z nich, zaczynających się na literę A…

A więc (choć każdy od podstawówki wie, że tak zdania się nie zaczyna, to tutaj pasuje nam to idealnie) postanowiliśmy wybrać dla was pięć motocyklowych marek, zasługujących na naszą pamięć, które jednak, z różnych przyczyn, nie przetrwały do naszych czasów. Pozwolę sobie też wysnuć tezę, że znakomita większość z was, mimo posiadanej przez was wiedzy, pierwszy raz zapozna się z nimi. Zatem, zaczynamy:

Aero Caproni 1947-1964

Firma ta została wyodrębniona z grupy przedsiębiorstw założonych we Włoszech, w 1908 roku przez hrabiego Gianniego Caproniego. Koncern ten w latach 20. i 30. XX wieku był jednym z największych włoskich producentów samolotów, samochodów, silników lotniczych, iokrętowych. Po II wojnie światowej we Włoszech znacznie wzrosło zainteresowanie jednośladami i konsorcjum postanowiło to wykorzystać. W 1947 roku, w jednym z zakładów należących do koncernu, położonym w miejscowości Trento, w północno-wschodnich Włoszech, rozpoczęto produkcję motocykli oraz trzykołowych pojazdów dostawczych.

Pierwszy motocykl wyprodukowany przez firmę wyposażony był w silnik czterosuwowy o pojemności 73 cm3, z czterobiegową skrzynią oraz stalową rama o prostokątnym przekroju. Pojazd ten odniósł rynkowy sukces, co pozwoliło na dalsze rozwijanie jego konstrukcji. Na bazie jego silnika powstały kolejne modele z zacięciem sportowym, napędzane jednak jednostkami o zwiększonej pojemności – 98 i 124 cm3. Fabryka wyprodukowała też model z widlastym silnikiem pojemności 149 cm3, z przeniesieniem napędu na tylne koło za pomocą wałka.

Modele Aero Caproni wystawiano do rywalizacji w sporcie, także offroadowym. Włoska drużyna sześciodniówki jeździła motocyklami tej marki.

Jednak po jakimś czasie marka przestała produkować motocykle na rodzimy rynek, a jedynie na eksport. Za granicą maszyny te nie zdobyły jednak oczekiwanej popularności i w 1964 roku zdecydowano się zakończyć ich produkcję.

Aiglon 1902 – 1950

Marka Aiglon to jeden z pierwszych francuskich producentów motocykli, który przyjął najpopularniejszy do dziś, a wtedy nowatorski, układ umieszczenia silnika w motocyklu – układ Wernera. Na początku XX wieku marka ta wytwarzała także samochody i rowery. Jej inżynierowie prowadzili także prace nad udoskonalaniem silnika spalinowego, który przecież był wtedy bardzo młodym wynalazkiem.

Pierwszy motocykl z logiem Aiglon zbudowany był na ramie rowerowej wyposażonej w dwukonny silnik, który napęd na tylne koło przenosił za pomocą pasa. Marka bardzo mocno rozwijała się i do wybuchu I wojny światowej jej produkty posiadały już tak innowacyjne na owe czasy rozwiązania konstrukcyjne jak sprzęgło, skrzynię biegów, przedni amortyzator, hamulce bębnowe czy napęd tylnego koła za pomocą łańcucha.

1922 rok był datą zwrotną dla firmy, którą przejął Peugeot. Nowy właściciel przeniósł fabrykę do miejscowości Doubs, gdzie wciąż jako Aiglon produkowano motocykle z małymi silnikami dwusuwowymi i większe czterosuwy.

Dzięki finansowemu zapleczu i technicznemu rozwojowi Peugeota marka Aiglon przetrwała aż do 1954 roku. W latach 50. konkurencja na rynku jednośladów była ogromna, a prym zaczynały wieść ogromne koncerny, wobec których sztuczne utrzymywanie marki Aiglon nie miało sensu.

10 najdziwniejszych, najciekawszych, najbardziej wykręconych projektów motocykli na świecie

Allright 1901-1927

Allright była nazwą handlową stosowaną przez niemiecki koncern Koln-Lindenthaler Motoren-Werke AG z Kolonii. To angielskie słowo, budzące jak najlepsze konotacje, miało za zadanie zapewnić dobrą sprzedaż w Wielkiej Brytanii motocyklom tak nazwanym, dokąd były one eksportowane. Ciekawostką jest to, że londyńska firma, która je sprowadzała – South British Trading Co. – i tak zmieniała ich nazwę najpierw na Vindec Special, a następnie skrótowo na samo VS. Przedsiębiorstwo to sprowadzało na wyspy motocykle tej marki do 1914 roku.

W 1906 roku typową konstrukcją Allright był motocykl wyposażony w widelec Truffaulta, napęd pasowy oraz… pedały i hamulce taśmowe na obu kołach. Do wybuchu I wojny światowej stosowano w tych motocyklach bezpośredni napęd pasowy, ale różne silniki – także dwucylindrowe, takich producentów jak JAP, MAG oraz Peugeot.

W 1923 roku Allright wchłonął markę Cito, a jej model KG włączył do swojej oferty. Ciekawostką jest to, że model ten w 1924 roku wyposażono w napęd wałkiem.

W 1927 roku firma zrezygnowała z produkcji własnych, całych maszyn i skupiła się na łatwiejszym i bardziej dochodowym biznesie jakim było wytwarzanie części i podzespołów do pojazdów innych marek.

Amazonas 1978 – 1990

Przenieśmy się kilkadziesiąt lat później, do słonecznej Brazylii. W latach 50. Volkswagen założył w tym kraju fabrykę, która na potęgę wytwarzała Garbusy napędzane kultowymi, czterocylindrowymi bokserami chłodzonymi powietrzem, o pojemności 1285 i 1584 cm3. Aż dziwne, że Brazylijczycy wpadli dopiero prawie 3 dekady później na pomysł, by jednostki te zaadaptować do pracy w dwukołowym podwoziu. Tak też powstał motocykl Amazonas 1600, napędzany niezawodną jednostką Volkswagena.

Amazonas wyposażony był w silnik Garbusa, posiadający pięciostopniową skrzynię biegów z biegiem wstecznym i jednotarczowe sprzęgło sterowane dźwignią… nożną. Napęd na tylne koło przenoszony był za pomocą łańcucha. Motocykl budowany był na potężnej, podwójnej ramie stalowej, wyposażonej w teleskopowy amortyzator z przodu i suwakowy z tyłu. Odlewane koła wyposażono w balonowe, samochodowe opony.

Maszyna była potwornie brzydka, ociężała i prowadziło się ją dosyć ciężko. Nie przeszkodziło to jednak w tym, by krajową policję wyposażyć właśnie w te maszyny.

Te toporne motocykle były drogie, ale cieszyły się dobrą renomą i niską awaryjność. Tania, dalekowschodnia konkurencja przyczyniła się jednak do zaprzestania produkcji tych maszyn. Jeśli chcecie popodziwiać te motocykle na większej liczbie zdjęć, zapraszam na facebookowy profil im poświęcony.

Ambassador 1946-64

Założycielem tej brytyjskiej marki był kierowca wyścigowy Kaye Dona, który postanowił dodać wytwarzanie motocykli do licznych zajęć i biznesów, którymi jednocześnie się parał. I tak tuż po II wojnie światowej, w miejscowości Ascot, w hrabstwie Berkshire powstała marka motocyklowa Ambassador. Pierwszy jej model przypominał bardziej konstrukcje przedwojenne, ale wyposażony był w nowoczesny, dwucylindrowy, czterosuwowy, dolnozaworowy silnik JAP o pojemności 494 cm3. Jego cechą charakterystyczną był gaźnik zamontowany z przodu cylindrów, między kolektorami wydechowymi.

W 1947 roku firma opracowała swój pierwszy motocykl mniejszej pojemności, wyposażony w silnik Villiers 197 cm3. Motocykl miał widelec trapezowy i trzybiegową skrzynię, był podstawowym modelem, który już dwa lata później został zmodernizowany o nową jednostkę napędową Villiersa – model 6E.

W 1950 roku firma wypuściła model Embassy wyposażony w nowoczesny, teleskopowy amortyzator przedni, a już dwa lata później światło dzienne ujrzała konstrukcja Supreme wyposażona dodatkowo w tylny amortyzator suwakowy.

Marka wprowadzała co rusz nowe modele i usprawniała dotychczas będące w ofercie. Trzeba przyznać, że Kaye znał się na marketingu i umiał nazywać swoje pojazdy, aby wręcz chciało się je mieć – Super S, Three Star Special, Envoy…

W 1961 roku marka wprowadziła dwucylindrowy model z rozrusznikiem elektrycznym, ale już w 1962 roku Kaye postanowił przejść na emeryturę. Sprzedał więc całą firmę koncernowi DMW, który usprawnił i unowocześnił wszystkie oferowane przez Ambassadora modele, a potem, z nie do końca wiadomych przyczyn, nagle zakończył ich produkcję w 1964 roku.


Jeżeli chcecie cyklicznie czytać ciekawostki o nieznanych szerzej markach motocyklowych – koniecznie dajcie znać w komentarzach…

1 KOMENTARZ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.