Mińskie Zakłady Motocyklowo – Rowerowe (Минский Mотоциклетно-Велосипедный Завод) rozpoczęły działalność w 1951 roku. Pierwszym produkowanym tam jednośladem był M1A – kopia niemieckiego DKW RT 125, którego dokumentację i linię produkcyjną przejęto w ramach reparacji wojennych. Początkowo wytwarzany był w Moskwie, jednak na początku lat 50. ubiegłego wieku zadecydowano o przeniesieniu produkcji właśnie do Mińska.
Zakłady od początku postawiły na małe i średnie pojemności. Pojazdy z Mińska trafiały do 45 krajów, a łączna produkcja zamknęła się liczbą 6,5 milionów jednośladów. Już w pierwszych latach istnienia MMWZ zaangażowały się w sport motocyklowy, tworząc pojazdy dla wyścigów torowych i terenowych.
Historia radzieckich, najnowocześniejszych na świecie, sportowych motocykli Wostok
Bez rewolucji
Konstruktorzy musieli zmierzyć się nie tylko z problemami technicznymi, ale także z realiami drugiej połowy lat 80. XX wieku. Pogłębiający się kryzys gospodarczy zmuszał ZSRR do ograniczania wydatków. Cierpiał na tym również sport, w tym motocyklowy. Dlatego też tworząc napęd nowego pojazdu nie zdecydowano się na opracowanie jednostki napędowej od podstaw, a na przeróbkę seryjnie produkowanej. Pochodziła ona z modelu R250, podobnie, jak wiele innych elementów, w tym rama, która oczywiście została mocno zmieniona. Poszczególne serie nowej wyścigówki oznaczonej symbolem MMWZ-3.227 (ММВЗ-3.227) mocno różniły się między sobą. Było to następstwem ciągłej modyfikacji i wnoszonych usprawnień.
Walka o osiągi
Motocykl ważył zaledwie 85 kilogramów. Z przyczyn finansowych nie opracowano ramy aluminiowej, co w sportowych maszynach tamtych czasów było już praktycznie standardem. Za to zastosowano z tyłu zawieszenie typu monoshock, z pojedynczym centralnym amortyzatorem. Oba koła wyposażono w hydrauliczne hamulce tarczowe, z zaciskami jednotłoczkowymi. Z dwusuwowej jednostki o pojemności 123,5 cm3 mińscy konstruktorzy osiągnęli moc maksymalną 24 KM, uzyskiwaną przy 10 000 obrotów.
Odpowiada to 194 KM z litrowego silnika. Wynik doprawdy robiący wrażenie, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę ciężkie warunki, w których powstał motocykl i ograniczony dostęp do nowoczesnych technologii. W celu uzyskania lepszych osiągów zdecydowano się na zainstalowanie gaźnika Mikuni TM38, specjalnie opracowanego, ręcznie wykonywanego tłumika oraz rozbudowanych owiewek.
Ceniony zabytek
Produkcję kontynuowano do 1991 roku, a bramy MMWZ opuściło około 250 sztuk modelu 3.227. Trafiły one do klubów motocyklowych na terenie całego ZSRR. Z czasem zaczęły ustępować miejsca lepszym zachodnim maszynom.
Dziś sportowy Mińsk jest prawdziwym rarytasem i ozdobą prywatnych kolekcji. Jego zakup nie jest jednak łatwy, bo do dzisiejszych czasów zachowało się niewiele egzemplarzy.
