Odstawcie szampana na półkę, bo sytuacja z Torem Poznań to na razie żadne zwycięstwo, tylko odroczenie wyroku. Poseł Zawieja ogłosił w sieci, że mamy to i tor ocalony, ale patrząc na to na chłodno: to tylko pauza w papierkowej wojnie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (GIOŚ) wydał decyzję o zamknięciu toru, jedyne co udało się obecnie wywalczyć to odroczenie tego, kiedy ta decyzja wejdzie w życie.
Cała ta drama o hałas to czysty absurd. Normy na poziomie 50 decybeli pod czyimś oknem to jest jakiś żart. Tyle generuje pracująca pralka. Wymaganie czegoś takiego od jedynego toru w kraju, który ma prawdziwe papiery od FIA, to jak kazać lotnisku pracować bezszelestnie, bo sąsiedzi chcą uciąć sobie drzemkę na tarasie. Szczególnie, że tuż obok toru jest lotnisko. Prawda jest taka, że tor działa od 1977 roku, a ludzie, którzy pobudowali się obok w ostatnich latach, nagle zrobili wielkie oczy, że auta i motocykle wyścigowe hałasują. To jest szczyt hipokryzji – wprowadzić się pod płot toru, a potem słać skargi, że jest głośno. Jakby tego było mało poznański obiekt ma najbardziej restrykcyjne normy głośności w Europie. Dodatkowo Automobilklub Wielkopolski zainwestował w ekrany dźwiękoszczelne, aby być jak najmniej uciążliwym dla ludzi mieszkających w sąsiedztwie toru.
„Śmierć wyścigów w Polsce”. Prezes Automobilklubu Wielkopolski zapowiada walkę o Tor Poznań
To, że teraz można wjechać na nitkę, to tylko zasługa tego, że udało się wywalczyć zawieszenie decyzji. Jeśli prawo się nie zmieni i nikt nie pójdzie po rozum do głowy w kwestii norm hałasu dla obiektów sportowych, to ten cały „ratunek” jest wart tyle, co plaster na urwaną nogę.
Tor Poznań wciąż jest zakładnikiem chorych przepisów. Prawdziwa bitwa o to, żeby jedyne takie miejsce w Polsce nie zostało zaorane pod kolejne osiedle, dopiero się zaczyna.
