Była to jedna z w sumie niewielu prób zaadaptowania silnika Wankla do jednośladu. Niestety, nie zakończyła się sukcesem. Podobnie zresztą, jak w przypadku innych motocyklowych Wankli. Czy przeważyło małe zainteresowanie czy kłopoty z tą niecodzienną jednostką napędową?
Twórcą silnika jest niemiecki konstruktor Felix Wankel. Opatentował go już w 1936 roku. Jednostka z wirującym tłokiem zdawała się rozwiązaniem wielu problemów. Dlaczego więc nie zyskała szerszej popularności? Działanie silnika sprowadza się do zastąpienia klasycznego układu z tłokiem i zaworami, pojedynczym tłokiem o przekroju w kształcie zbliżonym do trójkąta. W czasie jednego obrotu wykonuje on cztery cykle pracy: ssanie, sprężanie, suw pracy i wydech. Zaletami jednostki są duża sprawność mechaniczna, niski poziom hałasu i wibracji, możliwość zasilania paliwem o niższej liczbie oktanowej, a także łatwość wchodzenia na wysokie obroty. Z punktu widzenia produkcji i użytkowania nie bagatelne znaczenie ma prostsza konstrukcja, w porównaniu z klasycznymi napędami czterosuwowymi.
Nie do końca różowo
Silnik Wankla ma jednak i swoje wady, zwłaszcza w obecnych czasach, gdzie panują bardzo restrykcyjne normy emisji spalin. Jest bowiem paliwożerny, a co za tym idzie wytwarza więcej spalin. W użytkowaniu okazał się też mało elastyczny i generował niski moment obrotowy. Największym problemem była jednak niska trwałość uszczelnień.
Przegrana walka o klienta
Producentem była firma Fichtel&Sachs, która nabyła prawa licencyjne do silnika Wankla, a z czasem wykupiła również zakłady Herculesa. F&S zyskała sławę, jak producent łożysk i niezawodnych silników. Natomiast zakłady Hercules, to niemiecka firma założona w 1886 roku, która wytwarzaniem motocykli zajęła się już na początku XX wieku. W wyniku działań drugo wojennych fabryka uległa zniszczeniu i dopiero w 1950 roku udało się wznowić produkcję jednośladów. W2000 był motocyklem z silnikiem rotacyjnym o najmniejszej pojemności spośród tych, które trafiły do produkcji seryjnej. Z 294 cm3 udało się uzyskać moc 25 KM, którą w następnych latach zwiększono stopniowo do 27 KM, a nawet do 32 KM. Silnik połączono ze skrzynią biegów o czterech przełożeniach, podchodzącą z BMW R27. Egzemplarze seryjne miały skrzynie o pięciu przełożeniach. Prototyp został zaprezentowany w 1970 roku i wzbudził dosyć duże zainteresowanie. Produkcja ruszyła w 1976 roku.
Trzy lata wcześniej stworzono partię przedprodukcyjną w ilości 50 egzemplarzy. Dlaczego W2000 nie odniósł sukcesu rynkowego? Pierwszym powodem była właśnie nietypowa jednostka napędowa. Pomimo kilku niewątpliwych zalet motocykl w nią wyposażony nie zdołał przekonać do siebie nabywców, którzy okazali się pod tym względem bardzo konserwatywni. Drugą, nie mniej znaczącą przesłanką, była cena. Za kwotę, za którą można było stać się właścicielem Herculesa, równie dobrze można było kupić motocykl japoński z czterocylindrowym silnikiem, z o wiele lepszymi parametrami. Do 1977 roku zbudowano 1784 W2000.
Dane techniczne:
Silnik: chłodzony powietrzem o pojemności skokowej 294 cm3
Moc maksymalna: 32 KM, przy 6 500 obr/min
Waga na sucho: 173 kg
Prędkość maksymalna: około 145 km/h
