Przez wygląd, dziennikarze szybko okrzyknęli go delfinem, choć z założenia miał być jastrzębiem. Po pięciu latach obecności tego modelu na rynku wypadało sprawdzić, czy potrafi on jeszcze przyciągnąć czyjąś uwagę, oprócz mojej. Postanowiłem poszukać odpowiedzi na pytanie, czy Suzuki GSX-S 1000 F zamyka pewną epokę motocykli, czy może chce podjąć rękawicę i jeszcze powalczyć z młodzieżową konkurencją.
Wyobraź sobie, że otrzymujesz, od producenta posiadanego przez ciebie motocykla, możliwość stworzenia listy zmian technicznych. Takich, by ta maszyna stała się twoim ideałem. Skorzystałbyś? Ja na pewno. I myślę, że odpowiedzią z Hamamatsu na mojego gixxa K7 jest właśnie ten sprzęt – GSX-S1000F.
Jak z GSXR-a 1000 zrobić turystę?
Chyba otrzymałem lepszą wersję tego, co już doskonale znam. Czyżby recepta jak na rosół? Odgrzej kilka razy, a będzie jeszcze lepszy. To była moja pierwsza myśl po kontakcie z testowanym Suzuki. No dobra, ale mamy 2020 rok, a tu linka gazu, linka sprzęgła, monochromatyczny wyświetlacz,
ABS bez corneringu i tylko trzy poziomy kontroli trakcji. Gdzie fajerwerki, gdzie wodotryski? Chciało by się rzec, z czym do ludzi?!
Była jesień 2015 roku, kiedy Suzuki, na legendarnej Wyspie Man, postanowiło pokazać światu swój najnowszy model motocykla sportowo-turystycznego, czyli GSX-S1000F.
Sama konstrukcja bliźniaczo podobna do zaprezentowanego wcześniej GSX-S1000 lecz ciut od niego cięższa. Ale to nie przez nadruk litery ”F” w logo wzrosła masa pojazdu, lecz przez dodanie fairings, czyli z angielskiego owiewki, które to słowo w rzeczy samej było rozwinięciem skrótu „F” w nazwie.
Po premierze nie zawrzało jednak w kotle tak, jakby spodziewał się tego producent. Miało na to wpływ kilka składowych. W tamtym czasie w siłę zaczął rosnąć segment motocykli ADV, wypierając w sposób naturalny poczciwe, uturystycznione przecinaki. Szturmu na salony sprzedaży nie było też przez fakt, że Suzuki postawiło, nawet jak na tamte czasy, na zbyt ubogą elektronikę, co nie do końca pokrywało się z możliwościami konkurentów. A za podstawę jednostki napędowej i wielu elementów nośnych posłużyły konstrukcje wręcz skopiowane z modelu sprzed dekady.
Niby wszystko na nie ale to, co początkowo wydawało mi się wadami, podczas testu po kolei okazywało się zaletami, a wynik końcowy zaskoczył mnie samego. Ale od początku.
W starym piecu diabli palą
Serce GSX-S1000F to przeszczep z GSX-R1000 z lat 2005-2008. Według mnie jedna z najlepszych jednostek napędowych tamtych czasów, nie tylko pod względem osiągów, ale i niezawodności. Znam szorstką charakterystykę tego silnika dosyć dobrze i ciekawy byłem jak można go ucywilizować, by stał się bardziej elastyczny i mniej przerażający, lecz nie tracił przy tym swego sportowego sznytu. I okazało się, że można.
Przekonstruowany układ wtryskowy na całe szczęście jeszcze sterowany linką (niestety ja nie potrafię zrozumieć obecnego ride-by-wire w wykonaniu Suzuki) oddaje moc dużo płynniej niż miało to miejsce w królewskim gixxerze. Pozostał wprawdzie ten drobny dołek, tuż przed 6000 obr./min., ale rekompensowane jest to powyżej tych obrotów i to z nawiązką.
Silnik GSX-S1000F uwielbia wysokie obroty
Jak rasowy sport, ten motocykl lubi, gdy trzymam go na obrotach. Widać, że drzemie w nim spuścizna po przodku i genów się nie wyprze. Da się też od razu odczuć, że motor ma wyższy moment obrotowy i inne przełożenia w skrzynce przekładniowej. Wszystko na korzyść turystyki, lecz absolutnie nie zatracając sportowego ducha. Powera mu naprawdę nie brakuje, a często w wynikach prasowych można przeczytać, że ma go więcej, niż podaje producent.
Pomiary z hamowni wykazują około 156 KM na silniku, przy katalogowych 145 KM. No i ten dźwięk. Efka na seryjnym wydechu ma naprawdę dobry, basowy pomruk, który nie tak szybko mi się znudzi.
No to w drogę. Byle krętą
Dzień w Warszawskich korkach i powrót zatłoczoną autostradą do domu nie były jakimś większym wyzwaniem. Paskudna szyba w testowanym egzemplarzu pochodziła z pakietu turystycznego, w który ten egzemplarz wcale wyposażony nie był. Jak mam być obiektywny, to szpeci ona ten motocykl na pierwszy rzut oka, a wiele w aerodynamice na autostradzie nie pomagała. Pęd powietrza powodował dziwny hałas w kasku, jakiego jeszcze z innych motocykli nie znałem.
Bardzo fajna, wyprostowana pozycja i odciążone przedramiona oraz plecy to coś, czego brakuje na GSXR-ach, tu mamy to w standardzie. Nogi nie są podkurczone, a szeroka kierownica przypomina mi, że przecież jadę nakedem, tylko w przebraniu turysty.
Mistrzem prostej, czy zmorą kierowców w lusterkach można być na każdym motocyklu, ja chciałem wiedzieć jak on skręca, jak hamuje i jak się prowadzi. Do tego największą wadą GSXR-ów (oprócz Hayki oczywiście) jest ma