W czerwcu 1955 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu produkcji Junaka w Szczecińskiej Wytwórni Sprzętów Metalowych. Z różnych powodów produkcja pełną parą ruszyła dopiero w 1957 roku. W następnym roku zakłady otrzymały nazwę Szczecińska Fabryka Motocykli. Jednocześnie powołano nieliczny dział konstrukcyjny, który miał odpowiadać za modernizację motocykla i tworzenie jego wersji pochodnych.

Zgodnie z ówczesnym trendem zajęto się opracowaniem odmian sportowych. Takie wersje budowano również z wykorzystaniem podzespołów SHL-ek, WFM-ek, czy w późniejszym okresie WSK-ek.

Zaczynamy od Junaka M-07

Junak M07

Podstawą do tworzenia wersji sportowych był oczywiście Junak M-07. Pod koniec lat 50. ubiegłego wieku powstały M-07 R – motocykl rajdowy i M-07 C – przeznaczony do crossu.
Prace skoncentrowano na dwóch zagadnieniach – zwiększeniu mocy jednostki napędowej i odchudzeniu całej konstrukcji.

Nadwozie pozbawiono zbędnego oblachowania, zastosowano między innymi znacząco mniejsze błotniki, lżejsze wydechy (model C pozbawiono tłumika), mniejsze siedziska i zbiorniki paliwa. W ramach walki ze zbędnymi kilogramami z instalacji elektrycznej usunięto akumulatory.

Aby poprawić panowanie nad motocyklem w trudnym terenie zamontowano nową, szerszą kierownicę. Zwiększono również prześwit – w odmianie krosowej wyniósł on 180, a w wersji rajdowej aż 225 mm.

Silnik w wersji R osiągał moc 19 KM, a w wersji C 22 KM, co w porównaniu z wyjściowymi 17 KM było dosyć znaczącą poprawą.

Junaki na start!

Już w roku 1958 nowe maszyny wzięły udział w zawodach krajowych i międzynarodowych, przynosząc chlubę twórcom, zawodnikom i całej Szczecińskiej Fabryce Motocykli.
Dwa fabryczne zespoły w XVI Międzynarodowym Rajdzie Tatrzańskim zajęły drugie i trzecie miejsce. W klasyfikacji indywidualnej najwyżej notowany był jeden z fabrycznych zawodników SFM – Erhard Stadie, który ukończył zawody na piątym miejscu.

Również popularna wówczas Sześciodniówka była miejscem triumfów Polaków i ich maszyn. Były to zawody drużynowe, rozgrywane pod auspicjami federacji FIM (Fédération Internationale de Motocyclisme), które były nie lada sprawdzianem dla motocykli i kierowców. Składały się z sześciu jednodniowych etapów, rozgrywanych w trudnym terenie. W 1958 roku odbywały się w Garmisch – Partenkirchen w RFN. Polska wystawiła piętnastu zawodników, którzy przywieźli osiem złotych medali. Szczególnie cenny był ten otrzymany przez Witolda Płużańskiego, bowiem po raz pierwszy w historii Szcześciodniówek zdobyty został na motocyklu polskiej produkcji.

Przerwana passa, ale i późniejsze sukcesy

Niestety w kolejnym roku nie udało się powtórzyć sukcesu. Na sześciodniówce w czechosłowackim Gottvaldowie ta część ekipy fabrycznej, która dosiadała Junaków 350, nie ukończyła zawodów z powodu awarii. Trudom „Sixdays” nie podołały w poszczególnych egzemplarzach: wał korbowy, zawory oraz mechanizm zmiany biegów.

Więcej szczęścia miały Junaki XVII Międzynarodowym Rajdzie Tatrzańskim. Junaki 350 ukończyły zawody na trzeciej pozycji. W klasyfikacji indywidualnej Erhard Stadie zajął trzecie miejsce, a Wilhelm Jugowski piąte.

W 1960 roku nasi rodacy – Franciszek Stachiewicz, Edward Kurowski i Konrad Stabiński przywieźli srebrne medale z XXXV Sześciodniówki, zorganizowanej w austriackim mieście Bad Aussee.

Kultowe jednoślady minionej epoki: SFM Junak M07, M10, M13, M14 [historia, opis, dane techniczne, cena]

Podczas XIX Rajdu Tatrzańskiego zespół fabryczny ponownie stanął na podium, na trzecim miejscu.

Największe sukcesy Polacy jadący na Junakach odnotowali w 1962 roku. Z Rajdu Tatrzańskiego wrócili z Wielką Nagrodą Tatr, a zespół SFM wywalczył Międzynarodową Nagrodę Fabryczną. Dodatkowo Wilhelm Jugowski okazał się zwycięzcą klasy 350. Z Sześciodniówki w Garmisch-Partenkirchen Edward Kurowski, Janusz Orzepowski, Franciszek Stachiewicz oraz Zenon Wiatr wrócili ze złotymi medalami.

Wielką Nagrodę Tatr kierowcy Junaków przywieźli również w 1963 roku. To był ostatni rok, w którym załogi na Junakach 350 miały znaczący udział. Technika motocyklowa dynamicznie parła na przód i produkt SFM nie był już w stanie za nią nadążyć. Zresztą szczecińskie zakłady stopniowo przechodziły na produkcję podzespołów do samochodów. W 1965 roku bramy SFM opuściły ostatnie Junaki.

Dane techniczne Junak M-07 C

Silnik: czterosuwowy, jednocylindrowy, górnozaworowy, chłodzony powietrzem
Pojemność skokowa: 349 cm3
Moc maksymalna: 22 KM
Zasilanie: gaźnik typ G26 o średnicy gardzieli 26 mm
Sprzęgło: mokre czterotarczowe
Skrzynia biegów: cztery przełożenia
Przeniesienie napędu: łańcuchem
Rama: podwójna kołyskowa zamknięta. Spawana z rur stalowych o przekroju eliptycznym.
Hamulce: półbębny tłoczone – średnica bębnów 200 mm
Instalacja elektryczna iskrownik typu M3304 lub IKA-ZS3
Prędkość maksymalna: ok. 130 km/h

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.